Mey

Korkuyorum! Bu yüzden her çaldığında bensizliğin kapısını açıyorum sana. Kendimi, o kapının ardında adeta sihirbaz marifetiyle kaybedip; sohbet köşesi her daim misafire hazır bulunan sıcak bir evin içine buyur eden hizmetliye çeviriyorum.

“Hoş geldin” derken aslında işe yaramaz şeyleri yitirip, sonsuzluğa doğru gitmiş olmayı istiyorum sana işe yarar bir atmosfer bırakmak adına. Bir de bu umutla dokunmuş oluyorum bensizliğe açılan kapının koluna.

İşte sen her çaldığında olup bit(mey)en şeyler bunlar...

Bir daha çalma! Kalbim o benim.

figen denli