Kurgu

Beyazdaki ve siyahtaki bütün resimler birdi. Hiçbir şey yapmadan bir yere gelinemeyeceği kesindi. Hiçbir yere gidilemeyeceği de.

Renkler tutulmalı, duygular tutulmalı; bırakmak için doğru yerler seçilmeliydi.

Yeniden yapmak için yırtılmalıydı aşkın portresi, yalnızca ve sade'ce inanılmış şeyler yapmak için...

Vazgeçerek kaybetmek yerine, denedikten sonra kaybedilmeliydi kaybedilmesi gereken her ne varsa...

Üzülmek gerektiğinde, hüznün bir kısmı örtülmemeliydi; dipte beklemiş hediyenin şerefine, kanın son damlasına kadar dirilmeliydi ölünen yerde.

Elbette değişecekti sevgililer ve verilmiş sözler. Neticede, inanmanın yettiği yere kadardı bahşedilen hisler. Zorlayacaktı tabi "yaşamak" dediğin Bir tek vazgeçiş aşabilecekti tehlikesi bilinen kırmızı çizgiyi; çizgiyi aşan elbette geride bırakmış olacaktı sevgiyi, ve belki arasa da bulamayacaktı ileride. Geriye dönmek, bir tek bu anlarda kutsal hamleydi işte

Keşke çapraz eşleşseydi kalpler, kimse seyretmeseydi içindeki ölüyü. Elindeki tek şansı, hayatı boşa harcarken kullanmasaydı ve uzaklaşmasaydı kendisinden; bir diğerinin doğru sandığı şey yüzünden.

Kabul edemediğimiz bütün gerçeklerin dışarıda kalan kurgusuyduk bu yüzden...